zz_obraz_podgrzewacza01

Obecnie przyrost agresji i otwartej przemocy u dzieci stał się, nie bez powodu, jednym z głównych tematów dyskusji – również w mediach. Rodzice, pedagodzy i terapeuci zastanawiają się nad przyczynami tego zjawiska. Zaburzenia agresji mogą ujawnić się najpierw w kręgu rodziny. Dzieci zaczynają systematycznie niszczyć swoje zabawki, z powodu każdego drobiazgu krzyczą, rzucają się na podłogę, wymachująpięściami; są nieprzystępne, uparte i krnąbrne. Trudno jest dopatrywać się za tym agresywnym zachowaniem jakichś problemów. Jednak rodzice mogą być pewni, że za każdym niezrozumiałym dla nich i agresywnym postępowaniem kryją się wewnętrzne trudności oraz bezradność. Być może ktoś teraz powie: „Ja tego nie rozumiem; przecież moje dziecko może mi wszystko powiedzieć, ja zawsze okażę mu zrozumienie!” Wierzę w szczerość tych słów, tylko proszę zauważyć, że dzieci są z natury słabszymi i bezbronnymi istotami. Agresja pozwala im postrzegać siebie jako silniejszych, w przeciwieństwie gdyby przyznali się do słabości takich jak zazdrość lub zawiść. Proszę pomyśleć o sobie: Gdy jesteście Państwo zazdrośni o swojego partnera lub partnerkę, to czy pokazujecie, jej/jemu to otwarcie i bezpośrednio? Czy też próbujecie to „słabe”, nieprzyjemne uczucie zamaskować siłą? Czyż każdy z nas nie wie o tym, z jakim trudem i wstydem wiąże się przyznanie do słabości? Od naszych dzieci tego właśnie oczekujemy!

agresywny-przedszkolak-leczenie-agresji-u-dzieci_3352525

Z drugiej strony kobieta, która jest tylko gospodynią i matką, może obciążać niezmiernie, jeśli jej własna dusza cierpi lub cierpiała. Może się ona przez cały dzień „troszczyć” o dziecko, a mimo to przysparzać mu „trosk” – niechcący, nie zauważając tego. Dlatego niezmiernie ważne jest poważne traktowanie sygnałów płynących z duszy dziecięcej, ponieważ opowiada ono o sobie, jeśli tylko dorośli zechcą wysłuchać. Sygnałem zapowiadającym zaburzenia może być na przykład przesadne przywiązanie dziecka do rodziców, nieustanne „trzymanie się matczynej spódnicy”, brak zainteresowania samodzielnością i dalszym otoczeniem. Nie należy odbierać tego jako szczególnego dowodu miłości, lecz raczej zadawać wiele pytań, które pomogą stwierdzić, czy związek między rodzicami i ich dzieckiem jest ewentualnie obciążony potrzebami oraz pragnieniami matki i ojca.